Częste pytania

Nie. Nie ma rejestracji, logowania ani serwera, na którym leżałoby cokolwiek Twojego. Sejf to plik na Twoim urządzeniu.

Sejf zostanie zamknięty. Nie ma nikogo, kto mógłby go otworzyć — nas też nie, bo Twój klucz nigdy nie dociera do naszych maszyn.

Dlatego konfiguracja proponuje kilka dróg: pliki jako część klucza, drogę awaryjną z dowolnych dwóch z trzech plików, a przy związaniu z miejscem kod awaryjny. To, co sobie zapiszesz, jest właściwym kluczem zapasowym.

W pełni. Tworzenie, otwieranie, edycja, kopie — wszystko bez sieci. Do internetu sięgają dwie funkcje i obie tylko wtedy, gdy je włączysz: znacznik czasu zdjęć oraz otwieranie kapsuły czasowej. Pieczętowanie kapsuły działa offline.

Przy znaczniku czasu: suma SHA-256 zdjęcia, nigdy zdjęcie. Przy otwieraniu kapsuły: informacja, o którą rundę lub który beat pytamy — nigdy notatka, nigdy klucz, nigdy żaden jego udział.

Poza tym nic. Żadnej analityki, żadnego identyfikatora reklamowego, żadnych raportów awarii.

Do wszystkiego, o czym ktoś ma się dowiedzieć dopiero później: list do dziecka na osiemnaste urodziny, dane dostępowe, które zaufana osoba ma dostać po określonej dacie, notatka do samego siebie, która dziś nie ma Cię kusić.

Nie i to jest sedno. O chwili decyduje nie Twoje urządzenie, tylko podpis, który dwa niezależne beacony publikują dopiero wtedy. Wcześniej nie istnieje nigdzie — u nas również.

Kapsułę pieczętuje się tak, że wystarczają dwa z trzech udziałów: drand, serwer klucza i Twój kod awaryjny. Gdy jedna strona odpadnie, kapsuła i tak się otworzy. Gdyby oba beacony zniknęły na dobre, zostaje kod awaryjny.

Bo mogą różne rzeczy. Kod kapsuły jest jednym z trzech udziałów i sam z siebie niczego nie otwiera, dopóki beacony milczą — w sejfie leży więc bezpiecznie. Kod miejsca zastępuje miejsce w całości. Leżąc obok zamka, w sejfie, który ktoś i tak ma już otwarty, czyniłby ten zamek bezwartościowym. Dlatego pokazujemy go raz i nigdzie nie zapisujemy.

Domyślnie około 150 m wokół zapisanego punktu. Na ekranie odblokowania promień można ustawić na 300, 600 albo 1200 m. Niczego to nie osłabia: sejf jest związany z dokładnie jednym polem siatki, a promień mówi tylko, ile pól sąsiednich sprawdza urządzenie. Najszerszy promień kosztuje poniżej pół sekundy.

Będzie potrzebny kod awaryjny, który aplikacja pokazała raz przy pieczętowaniu. Bez niego i bez tego miejsca notatka zostaje zamknięta. Wiązanie z miejscem wybieraj więc dla rzeczy, które należą tam, gdzie są.

Konstrukcja nie przeszła zewnętrznego audytu. Dlatego dokładnie opisujemy, jak działa — zobacz opis techniczny — żebyś Ty albo ktoś, komu ufasz, mógł ją ocenić. Opublikowany raport z badania to co innego niż deklaracja własna i dopóki go nie ma, mówimy o tym wprost.

Nie. Nie z dobrej woli, tylko dlatego, że technicznie nie ma drugiej strony: Twój klucz powstaje na Twoim urządzeniu z rzeczy, których nigdy nie widzimy. Sąd nie mógłby od nas zażądać czegoś, co byśmy mieli.

W tym samym pliku leżą dwa niezależne sejfy z osobnymi hasłami. Drugie miejsce istnieje zawsze — także nieużywane, wypełnione danymi losowymi tej samej długości. Z zewnątrz nie da się więc rozpoznać, czy drugi w ogóle jest.

Czym to nie jest: ochroną przed kimś, kto wie, że aplikacja tak potrafi. Kto zna ten plik i tę stronę, wie, że drugie miejsce może tam być.

Android. Wersji na iOS nie ma i obecnie nie jest planowana.